DNA

Een praktische toepassing

DNA en misdaadonderzoek

Hoe kun je met DNA bewijzen dat iemand mogelijk een moord heeft gepleegd?

1. De verdachte moet DNA achter hebben gelaten.
2. Je moet het DNA van de verdachte (en dus de verdachte) hebben.
3. Je moet een manier hebben om het DNA met elkaar te kunnen vergelijken.

Het DNA dat de verdachte heeft achtergelaten


Veel delen van ons lichaam bevatten DNA.
Dat komt doordat DNA in onze cellen zit.
En onze lichaamsdelen bestaan voornamelijk uit cellen.

Een moordenaar kan gekrabd zijn door zijn slachtoffer waardoor bloedcellen of huidcellen onder de nagels zijn te vinden.
Onderzoekers van de politie kunnen DNA halen uit deze cellen.

Er is dan maar weinig van het DNA beschikbaar.
De onderzoekers kunnen de hoeveelheid DNA vergroten door een PCR heet.

Dan is er dus voldoende DNA van de moordenaar om te vergelijken met het DNA van een mogelijke verdachte.

Uniek DNA
Het DNA van een mens is uniek. Dat wil zeggen dat niemand hetzelfde DNA heeft als een ander persoon.
Er is een uitzondering: een eeneiige tweeling heeft hetzelfde DNA.


Elektroforese
DNA wordt onderzocht met een techniek die het DNA laat zien als bandjes: elektroforese.



Stel dat de verdachte de bandjes onder 4 heeft en het bloed op de verdachte de bandjes onder 6, dan heet dat een match.

Als je wilt weten hoe PCR werkt, klik dan op PCR. Je krijgt dan een uitleg.

Hoe bepaal je de lengte van een stuk DNA?

Waarom het nuttig is om de lengte van een stuk DNA te bepalen?
Het is nuttig om de lengte van een stuk DNA te bepalen.
Het is namelijk mogelijk om bepaalde stukken DNA te vermenigvuldigen met PCR.
Die bepaalde stukken kunnen informatie bevatten over een bepaalde ziekte.
Ook kan dit stukje een bepaalde persoon identificeren na een ongeluk.
Dat is ook nuttig bij moordonderzoek en genetisch onderzoek

Er worden stukken uitgezocht die bij iedereen op dezelfde plaats/locatie zitten maar die bij iedereen wel een bepaalde, unieke lengte hebben.


De roze en groene stukken DNA van het slachtoffer en van de mogelijke dader verschillen van elkaar.
De haar op het slachtoffer heeft hetzelfde DNA als dat van de dader.
De stukken DNA zijn repeat, dat wil zeggen dat de combinatie van bepaalde letters een uniek aantal keren voorkomt (hier GT, ATGG en ATT).

Stukken DNA kiezen
Het aantal basen in een DNA molecuul loopt in de miljarden.
Een stuk DNA dat iemand kan identificeren moet niet te lang zijn, liever honderden dan duizenden basenparen.

Je maakt de stukken DNA zichtbaar.

Het mengsel van stukken DNA van verschillende lengte wordt losgelaten op een stuk eiwitgel.

Deze stukken DNA worden eerst gekleurd en gaan vervolgens een 'wedstrijdje' doen.
Dat heet elektroforese.

De wedstrijd gaat erom hoe snel een stuk DNA een bepaalde afstand aflegt op de gel.
De wedstrijd start bij een negatief punt en gaat richting een positief punt.

Als je nu een 'ladder' maakt van stukken DNA met bekende lengte, dan kun je gaan vergelijken.


Een kort stuk DNA is sneller dan een lang stuk.
De stukken zijn bovenaan begonnen en bewegen zich naar onderen, waar het positiever is.
Probe 2 heeft stukken DNA van 10.00 en 2500 basenparen.